Op 8 en 9 december werd er isofloc ingeblazen in het dak. Dat betekende de weken voordien: grote stress!

alle kieren, miniscule kleine gaatjes, enz. moesten dicht. In de praktijk komt dit neer op rollen en rollen plakband, en extra dampscherm. Vooral omdat we (nadat alles min of meer dicht was) een klein lekje bleken te hebben aan ons dak (omdat er nog geen zinkwerk rond onze schouw zit). Een deel kregen we niet dicht, en werd dus ook niet ingeblazen.

Ook tussen het 1ste verdiep en het gelijkvloers werd er isofloc geblazen. Daar gaat het niet zo zeer om warmte-isolatie, maar wel om geluidsisolatie. Papa bedacht een ingenieus systeem, waarbij we eerst plastiek aan het plafond bevestigden, een daarover zeer stevige “hardboard” platen. Op die manier was niet alles 100 % “luchtdicht”, maar was het wel voldoende zodat de isofloc netjes tussen de balken blijft zitten.

Het inblazen zelf verliep zeer vlot. We hadden gerekend om in 2 dagen tijd alles te doen, maar tegen 17u maandagavond was alles in orde. We waren dan ook goed voorbereid (we hadden zelfs al “luikjes” gemaakt om het vals plafond na het inblazen makkelijk weer te kunnen afsluiten) en met de hulp van papa en Dirk (en Wouter en ik natuurlijk) ging het zeer snel vooruit.

Als je het zelf zou willen doen, zijn 2 helpers eigenlijk voldoende: iemand die de isofloc in de machine giet, dan degene die inblaast, en dan iemand die na het inblazen het dampscherm weer netjes dichtplakt.

Hierboven zie je Brecht die de isofloc in onze plafond tussen gelijkvloers en 1ste verdieping blaast. Wouter staat er naast en doet de “luikjes” nadien weer dicht.